Manta oceaniczna

Jak rozpoznać mantę oceaniczną?

Manta oceaniczna to największa płaszczka świata: ma średnio 4,50 metra rozpiętości, większość dorosłych od 4 do 5 metrów, a największe osobniki do 7 metrów i prawie trzy tony. Spłaszczony dysk przechodzi w dwie duże, trójkątne płetwy piersiowe. Z przodu dwie płetwy głowowe, zwinięte w spiralę, gdy manta płynie, rozwijają się, żeby kierować wodę do szerokiego, prostokątnego pyska. Ogon jest długi, bez kolca, z niewielkim zgrubieniem u nasady. Grzbiet jest czarny, ciemnobrązowy albo stalowoniebieski, często z jasnym obrzeżem, a biały brzuch ma ciemne plamy, inne u każdego osobnika. Żeby odróżnić ją od mniejszej manty rafowej, spójrz na brzuch: u oceanicznej plamy skupiają się na dole brzucha, a płetwy głowowe, wnętrze pyska i szczeliny skrzelowe są często czarne. Niektóre osobniki, tak zwane melanistyczne, są całe czarne, z wierzchu i od spodu.

Jak żyje manta oceaniczna?

To gatunek otwartego morza, który większość życia spędza daleko od wybrzeży, podąża za prądami i wędruje do stref wypływu wód głębinowych bogatych w zooplankton. Często trzyma się oceanicznych wysp i właśnie tam się ją spotyka. Żeruje, powoli krążąc wokół ofiar z otwartym pyskiem, i zjada też małe ryby. Ma największy mózg spośród wszystkich ryb, do 200 gramów, i możliwe, że rozpoznaje swoje odbicie w lustrze. Samce dojrzewają przy około 4 metrach rozpiętości, samice przy około 5. Po 12 do 13 miesiącach ciąży samica rodzi jedno młode, rzadko dwa, o rozpiętości 1,40 metra. Wędruje samotnie albo w grupach liczących do około pięćdziesięciu osobników.

Gdzie i kiedy zobaczyć mantę oceaniczną w Meksyku?

Na wyspach Revillagigedo, od 24 do 36 godzin rejsu z Cabo San Lucas, żyje osiadła populacja obserwowana od dziesięcioleci, a wiele osobników ma imiona. Na El Boiler, pinaklu przy San Benedicto, manty przypływają do stacji czyszczenia na głębokości od 25 do 30 metrów, gdzie chetoniki i wargacze oczyszczają je z pasożytów, a potem szybują nad nurkami, wracają i przepływają przez ich bąble. Takie spotkania trwają od dwudziestu do trzydziestu minut i nie ma ich nigdzie indziej na świecie. Manty widać też na Cabo Pearce i The Canyon. Sezon safari nurkowych trwa od listopada do maja, z najlepszymi spotkaniami od listopada do stycznia i od kwietnia do maja, w wodzie o temperaturze od 23 do 26 °C.

Czy manta oceaniczna jest zagrożona?

IUCN uznaje mantę oceaniczną za gatunek zagrożony: w ciągu dwudziestu lat jej populacje gwałtownie spadły z powodu połowów, celowych albo przypadkowych, w sieci dryfujące i denne, a przy tym często żeruje blisko powierzchni. Późna dojrzałość, długa ciąża i jedno młode naraz sprawiają, że każdy odłowiony osobnik to trwała strata. Razem z planktonem połyka też mikroplastik. W Meksyku na archipelagu Revillagigedo od 2017 roku obowiązuje zakaz połowów, a park nadzoruje nurkowanie, żeby te spotkania pozostały spotkaniami z dzikimi zwierzętami.