Przejdź do treści
Wybierz język i walutę: PLzł
Elegata płynie z profilu nad rafą: wydłużone, wrzecionowate ciało, ciemnoniebieski grzbiet, dwie jaskrawoniebieskie linie rozdzielone oliwkowym pasem na boku, biały brzuch i głęboko wcięty, żółtozielony ogon

Elegata

Elagatis bipinnulata

Zwierzę

Elegata to pelagiczna krewna karanksów o niebieskozielonym grzbiecie i żółtym pasie między dwiema jasnoniebieskimi liniami, która pędzi w szybkich ławicach tuż pod powierzchnią. Zobaczysz ją na El Boiler głównie w maju i czerwcu, na Hin Daeng od listopada do maja, a na Leven Bank przez cały rok.

Elegata: gdzie spotkać pod wodą?

Jak rozpoznać elegatę?

Elegata to jedyny gatunek w swoim rodzaju, wydłużona i wrzecionowata krewna karanksów, stworzona do szybkości. Najczęściej mierzy od 80 do 90 centymetrów. Maksimum to zwykle od 1,07 do 1,20 metra, a 1,80 metra pojawia się tylko w jednym zapisie. Rekord wędkarski waży 46,2 kilograma. Grzbiet jest ciemny, oliwkowo-niebieskozielony i jaśnieje aż do białego brzucha. Na każdym boku biegną dwie cienkie, jasnoniebieskie linie podłużne, rozdzielone szerszym pasem, od oliwkowego po żółty. Od innych karanksów odróżnia ją oddzielna, dwupromieniowa płetewka za płetwą grzbietową i za odbytową.

Elegata na zdjęciach

Cała elegata na białym tle, z profilu: ciemny niebieskozielony grzbiet, jaskrawoniebieska linia na boku, biały brzuch, długie i niskie płetwy grzbietowa i odbytowa, widlasty żółtozielony ogon
Grupa srebrzystych elegat z żółtawymi, widlastymi ogonami pływa w błękicie wokół żarłacza jedwabistego

Jak żyje elegata?

Elegata żyje we wszystkich morzach tropikalnych i subtropikalnych: w zachodnim Atlantyku od Massachusetts po Brazylię, we wschodnim Atlantyku od Wybrzeża Kości Słoniowej po Angolę i Wyspy Kanaryjskie, w Indo-Pacyfiku oraz we wschodnim Pacyfiku od Zatoki Kalifornijskiej po Ekwador i Galapagos. W Zatoce Perskiej jest rzadka, a czasem przez Kanał Sueski wpływa do Morza Śródziemnego. Jako ryba pelagiczna trzyma się pierwszych 150 metrów, najczęściej od 2 do 10 metrów, tuż pod powierzchnią nad rafami i na otwartym morzu, a od czasu do czasu wpływa do lagun i estuariów. Pływa szybko, dużo wędruje, zbiera się wokół dryfujących przedmiotów i tworzy ławice różnej wielkości, do kilkuset osobników. Poluje na małe ryby, głowonogi i planktonowe skorupiaki, a nawet na nartniki z rodzaju Halobates, które biegają po powierzchni. Dojrzewa przy około 60 centymetrach i w wieku trzech lat. W Atlantyku tarło trwa od wiosny do początku jesieni, a w wodach cieplejszych niż 27 stopni przez cały rok. Samica składa od 1 800 do 95 000 jaj rocznie, a gatunek rzadko żyje dłużej niż sześć lat.

Gdzie i kiedy zobaczyć elegatę?

W Meksyku, na El Boiler przy wyspie Socorro, elegaty pływają ławicą w błękicie razem z tuńczykami żółtopłetwymi, głównie w maju i czerwcu, możliwe od listopada do kwietnia, rzadko od lipca do października. W Tajlandii na Hin Daeng i Hin Muang polują wzdłuż ścian razem z karanksami, od listopada do maja, a także w październiku. W Tanzanii przez cały rok mijasz ich szybkie ławice nad plateau Leven Bank przy Zanzibarze, a kalendarze Kinasi Pass przy wyspie Mafia i Misali Island przy Pembie wymieniają elegaty polujące z karanksami, w kanale i nad ścianą, przez cały rok.

Czy elegata jest zagrożona?

Elegata figuruje na czerwonej liście IUCN jako gatunek najmniejszej troski. To ceniona ryba wędkarstwa sportowego, sprzedawana świeża, solona, suszona albo mrożona, a nawet jako sashimi. Jest też ważnym przyłowem przy połowach tuńczyków i rekinów, w których służy, żywa lub martwa, za przynętę. Jej mięso powodowało przypadki ciguatery. Dla nurka to tylko niebiesko-żółty błysk przy krawędzi rafy: niegroźna i za szybka, żeby ją gonić, pokaże się, gdy zostaniesz na jej głębokości, w błękicie, i na nią poczekasz.

Nasza rada

Trzymaj się na głębokości ławicy, w błękicie przy krawędzi rafy, i pozwól jej przypłynąć: przemyka szybko, odpływa i często wraca. Nie ma sensu jej gonić, bo żadne płetwy jej nie dogonią. Tuńczyki i karanksy polują razem z nią, więc patrz też za ławicę.

Autorzy zdjęć

Zdjęcia na wolnych licencjach, podpisane nazwiskiem autora; link prowadzi do źródła.