Patelnica niebieskoplama

Jak rozpoznać patelnicę niebieskoplamą?

Patelnica niebieskoplama, po angielsku bluespotted ribbontail ray, to mała płaszczka, której owalny, regularny dysk piersiowy ma najwyżej 35 centymetrów szerokości. Duże oczy są wyłupiaste, a krótki, gruby ogon ma fałd płetwowy. Nie da się jej z niczym pomylić: liczne jaskrawoniebieskie kropki pokrywają żółtawe tło, a ogon przecinają dwa niebieskie pasy. To jedna z najczęściej fotografowanych płaszczek Morza Czerwonego.

Jak żyje patelnica niebieskoplama?

Zamieszkuje przybrzeżne siedliska i okolice raf koralowych Oceanu Indyjskiego i zachodniego Pacyfiku, od strefy pływów do 30 metrów. Podczas przypływu łączy się z innymi osobnikami i w małej grupie poluje na piaszczystych równinach na bezkręgowce denne i małe ryby. Z odpływem odłącza się od grupy i chowa się pod rafą. Jest jajożyworodna, w miocie ma do siedmiu młodych. Na ogonie nosi jadowite kolce, które mogą zadać bolesne ukłucie, ale ucieka, gdy tylko poczuje się zagrożona. Przez swoją urodę jest celem akwarystów, choć źle znosi niewolę, a niszczenie raf odbija się na jej populacjach.

Gdzie i kiedy zobaczyć patelnicę niebieskoplamą?

Patelnica niebieskoplama żyje wszędzie tam, gdzie u podnóża rafy jest piasek. W Morzu Czerwonym szukaj jej na piasku u podnóża wraku Giannis D na rafie Abu Nuhas. Leży też na plateau wysp Giftun i rafy Panorama oraz na plateau Yolanda w Ras Mohammed. Znajdziesz ją również w piaszczystych zatokach południowego Egiptu. Za dnia wypatruj ogona wystającego spod stołowego koralowca albo ze szczeliny w rafie.

Na Oceanie Indyjskim, w Tanzanii, trzyma się piasku między blokami koralowca na Misali Island i na Kinasi Pass. Na atolu Mnemba zobaczysz ją na piasku, pod koralowymi nawisami.

W Indonezji leży na czarnym piasku w cieśninie Lembeh i na piaszczystych stokach Bunaken. Na Bali chowa się pod głazami na dnie Crystal Bay. Na każdym z tych nurkowisk jest przez cały rok: pora roku nie ma znaczenia.

Jak zachować się przy patelnicy pod wodą?

Podpływaj do niej powoli, od przodu, nie zapędzając jej w kąt kryjówki, i nigdy nie kładź ręki ani kolana na piasku przy jej ogonie: ukłucie zdarza się rzadko, ale bardzo boli. Błysk lampy albo rzucony cień sprawia, że odpływa, a bezruch i cierpliwość sprawiają, że wraca.