Murena śródziemnomorska

Jak rozpoznać murenę śródziemnomorską?

Murena śródziemnomorska ma wężowate, mocne ciało, lekko spłaszczone z boków, bez łusek, pokryte śluzem i bez płetw piersiowych. Płetwa grzbietowa zaczyna się za głową i ciągnie aż do ogonowej, zrośniętej z odbytową. Ubarwienie jest od ciemnoszarego po ciemnobrązowe, w drobne plamki. Na głowie ma rurkowate nozdrza, a dorosłe osobniki także fałdy skóry na czole. Długi, silny pysk otwiera się aż za skrzela i odsłania zęby: z przodu długie i ostre, w głębi małe i stożkowate. Zwykle mierzy 80 centymetrów, metr w wieku około 10 lat, 1,2 metra około 15 lat, a dorasta do 1,5 metra.

Jak żyje murena śródziemnomorska?

Żyje na skalistym dnie, w szczelinach, na łąkach posidonii, we wrakach, a nawet w amforach. Większość spotkań wypada między powierzchnią a mniej więcej setką metrów, ale murena schodzi znacznie głębiej: odnotowano osobniki nawet na 801 metrach. Występuje w całym Morzu Śródziemnym i w północno-wschodnim Atlantyku, od Wysp Brytyjskich po Senegal, Azory, Wyspy Kanaryjskie i Republikę Zielonego Przylądka. Jest terytorialna i prowadzi nocny tryb życia: dzień spędza w kryjówce, a nocą poluje z zasadzki. Ryby stanowią prawie całe jej menu, uzupełniane głowonogami i skorupiakami, a nie gardzi też padliną. Rozmnaża się od lipca do września i składa około 60 000 jaj. Wylęgają się z nich przezroczyste larwy, leptocefale, które dryfują w planktonie przez prawie rok, zanim osiądą na dnie.

Gdzie i kiedy zobaczyć murenę śródziemnomorską we Francji?

Na naszych trzech nurkowiskach na Morzu Śródziemnym mieszka przez cały rok. Na wraku Liban, u wybrzeży Marsylii, mureny licznie siedzą w blachach i ładowniach. Na wraku Rubis w Cavalaire szukaj jej w zakamarkach kadłuba. Na La Gabinière, w parku narodowym Port-Cros, zajmuje dziury w ścianie, w sąsiedztwie kongerów. Wystarczy latarka: głowa wystaje z kryjówki, z lekko otwartym pyskiem, a reszta ciała zostaje w ukryciu.

Czy murena śródziemnomorska jest niebezpieczna?

Nie jest agresywna i rzadko atakuje bez powodu, ale gryzie, gdy czuje się zagrożona, gdy wsuniesz rękę do jej kryjówki albo gdy ją karmisz. Jej ślina zawiera wydzieliny trawienne, hemolityczne i neurotoksyczne, a śluz na skórze jest lekko toksyczny. To nie jest jad, ale ranę, głęboką przez zęby, trzeba starannie oczyścić i obserwować. Otwarty pysk nie jest groźbą: w ten sposób murena przepompowuje wodę przez skrzela. Za jej nazwą ciągnie się stara legenda: starożytni Rzymianie hodowali mureny w sadzawkach, a tradycja głosi, że Wediusz Pollio wrzucał do nich swoich niewolników. IUCN uznaje ją za gatunek najmniejszej troski.