Przejdź do treści
Wybierz język i walutę: PLzł
Trzy kulbiny płyną w prawo w błękitnej toni nad skalną ścianą porośniętą glonami: wygięty grzbiet, ciemne ubarwienie z zielonymi refleksami, czarne płetwy brzuszne i odbytowa o białym obrzeżu, prosto ścięty, żółtozielony ogon z czarną obwódką; w oddali nurkowie i ich bąble.

Kulbin czarny

Sciaena umbra

Zwierzę

Kulbin czarny to ciemna, garbata ryba szczelin Morza Śródziemnego, długa na 30 do 40 centymetrów, która żyje w małych grupach pod skalnymi nawisami. Przetrzebiony przez podwodnych myśliwych i sieci, jest gatunkiem bliskim zagrożenia, we Francji chronionym moratorium, a zobaczysz go przez cały rok na La Gabinière i na Mérouville.

Kulbin czarny: gdzie spotkać pod wodą?

Jak rozpoznać kulbina czarnego?

Kulbin czarny (Sciaena umbra) to ryba z rodziny kulbinowatych, żyjąca przy skalistych wybrzeżach, krępa i wysoka: ciało ma bocznie spłaszczone, grzbiet mocno wygięty, brzuch płaski, a mały pysk osadzony nisko i prawie poziomo, bez wąsika na podbródku, z zębami ułożonymi jak szczotka. Ubarwienie jest od ciemnobrązowego po szare, z metalicznymi lub złotymi refleksami. Płetwy odbytowa i brzuszne są czarne, z przodu obrzeżone bielą, płetwy grzbietowa i ogonowa żółte z czarną obwódką, a ogon jest prosto ścięty. Najczęściej mierzy od 30 do 40 centymetrów, maksymalnie 70. W wodzie uderza jego spokój: idealna pływalność, ruchy bez widocznego wysiłku i grupa zawieszona w cieniu skały.

Kulbin czarny na zdjęciach

Grupa kulbinów płynie w prawo nad skałami porośniętymi glonami, w oddali nurkowie: złotobrązowe ubarwienie z drobnymi łuskami, żółtozielone płetwy grzbietowa i ogonowa z czarnym obrzeżem, czarne płetwy brzuszne i odbytowa z białą obwódką; na pierwszym planie przepływa srebrzysty sargus.
Zbliżenie głowy kulbina zwróconej w prawo: złotobrązowe łuski o metalicznym połysku, duże ciemne oko, zaokrąglony pysk i mały, nisko osadzony otwór gębowy o bladych wargach, bez wąsika, na rozmytym niebieskozielonym tle.
Młody kulbin płynie w lewo nad łąką posidonii: jasnoszare ciało w drobne kropki, jaskrawożółte płetwy grzbietowe i ogon, czarne płetwy brzuszne i odbytowa o białym obrzeżu.

Jak żyje kulbin czarny?

Żyje w Morzu Śródziemnym, Czarnym i Azowskim oraz w Atlantyku od kanału La Manche po Senegal, na skalistym i piaszczystym dnie przy brzegu, od 1 do 200 metrów, gdzie chętnie zagląda do grot i szczelin. Młode wpływają do estuariów. Jest osiadły i tworzy małe grupy, które dzień spędzają w osłonie skały, a nocą ożywiają się i zjadają małe ryby i skorupiaki. Napinając mięśnie pęcherza pławnego, wydaje dźwięki, a słuch ma znakomity. W Morzu Śródziemnym rozmnaża się od marca do sierpnia, w skupiskach przy ujściach rzek, i może żyć 31 lat.

Gdzie i kiedy zobaczyć kulbina czarnego we Francji?

Przez cały rok mieszka w dwóch rezerwatach z naszej mapy. Na La Gabinière, w Parku Narodowym Port-Cros, kulbiny trzymają się w grupach w szczelinach i pod nawisami. Na Mérouville, przy wyspach Lavezzi, zajmują szczeliny w granicie. Szukaj nieruchomego cienia w głębi pęknięcia skały i podpływaj bez gwałtownych ruchów: grupa się nie ruszy.

Czy kulbin czarny jest zagrożony?

Kulbina czarnego przetrzebili podwodni myśliwi i sieci, trójścienne i skrzelowe, zwłaszcza podczas tarłowych skupisk. W ciągu 25 lat jego liczebność spadła o 70% we wschodniej części Morza Śródziemnego i o 30 do 50% w całym Morzu Śródziemnym. IUCN uznaje go za gatunek bliski zagrożenia w skali świata i narażony w Morzu Śródziemnym. We Francji polowanie na niego z kuszą objęte jest moratorium od 2013 roku, a na Korsyce rozporządzenia z 22 grudnia 2023 roku przedłużyły je o dziesięć lat, razem z ochroną graników. Grupy w rezerwatach to efekt tej ochrony i najlepszy argument za jej utrzymaniem.

Nasza rada

Podpływaj do szczeliny powoli, nie machając płetwami w stronę grupy, a kulbiny zostaną w toni przed tobą. Nie świeć rybom prosto w oczy i nie wpychaj ich w głąb kryjówki. Grupy na La Gabinière i na Mérouville istnieją dlatego, że polowanie jest tam zakazane: oglądaj je, ale za nimi nie płyń.

Autorzy zdjęć

Zdjęcia na wolnych licencjach, podpisane nazwiskiem autora; link prowadzi do źródła.