Granik ziemniaczany

Jak rozpoznać granika ziemniaczanego?

Granik ziemniaczany to duży, masywny granik o ciężkiej głowie i grubych wargach, który może osiągnąć 2 metry i 110 kilogramów. Ubarwienie zdradza go z daleka: tło od bladoszarego po szarobrązowe, usiane dużymi ciemnymi plamami, wyraźnie oddzielonymi od siebie. Ich kształt przypomina ziemniak i od niego gatunek wziął nazwę, także po francusku i po angielsku. Z bliska widać ciemne linie rozchodzące się promieniście wokół oka i drobne czarne kropki na płetwach. Te rozstawione plamy na jasnym tle to jego znak rozpoznawczy.

Jak żyje granik ziemniaczany?

Granik ziemniaczany żyje na rafach koralowych, w kanałach, wzdłuż ścian oraz wokół pinakli i gór podwodnych, często tam, gdzie prąd jest silny. Młode trzymają się płytkiej wody i zagłębień odsłanianych przez odpływ, a dorosłe żyją od 10 do 150 metrów i schodzą nawet do 400 metrów. Samotny i terytorialny, zajmuje mały rewir, którego broni przed intruzami. Poluje z zasadzki i połyka ofiary w całości: małe płaszczki, kraby, ryby, kalmary, ośmiornice i langusty. Rośnie powoli i dojrzałość osiąga dopiero przy około 90 centymetrach i 16 kilogramach, w wieku około dwunastu lat. Występuje od Morza Czerwonego i Zatoki Perskiej po Republikę Południowej Afryki, a na wschodzie po Japonię, Papuę-Nową Gwineę i Australię. Najczęściej spotkasz go wzdłuż wschodniego wybrzeża Afryki.

Gdzie i kiedy zobaczyć granika ziemniaczanego?

Granik ziemniaczany to stały mieszkaniec: na naszych nurkowiskach widać go przez cały rok, w tym samym miejscu. W Tanzanii Pinnacle na Kinasi Pass, koralowa wieża u wejścia do kanału przy wyspie Mafia, jest domem bardzo dużego granika ziemniaczanego. Witasz go, opływając skałę, zanim popłyniesz w dryfie ku ścianie, której jaskinie kryją kolejne. Na Misali Island, u wybrzeży Pemby, graniki ziemniaczane stoją pod nawisami ściany Coral Mountain. W Egipcie zajmują południowe plato rafy Panorama, razem z granikami pawimi.

Dlaczego nie karmić granika ziemniaczanego?

Tam, gdzie się na niego nie poluje, granik ziemniaczany płynie prosto do nurków, zatrzymuje się metr od nich i potrafi towarzyszyć im wzdłuż ściany przez całe nurkowanie. Przewodnicy z czasem rozpoznają poszczególne osobniki. Tam, gdzie poluje się na niego z kuszą, znika. Powolny wzrost, późna dojrzałość i przywiązanie do małego terytorium sprawiają, że łowiectwo podwodne łatwo go przetrzebia, choć na czerwonej liście IUCN figuruje jako gatunek najmniejszej troski. W niektórych miejscach nurkowie karmią go z ręki. To niebezpieczne dla mniej doświadczonych, więc na naszych nurkowiskach niczego mu się nie podaje.