Przejdź do treści
Wybierz język i walutę: PLzł
Barrakuda atlantycka płynie po skosie w błękitnej toni, z głową w prawym dolnym rogu: długie, wrzecionowate ciało, stożkowaty, spiczasty pysk z wysuniętą żuchwą, dwie wyraźnie oddzielone płetwy grzbietowe, liczne ciemne pręgi w górnej części boków i żółtawy, widlasty ogon.

Barrakuda atlantycka

Sphyraena viridensis

Zwierzę

Barrakuda atlantycka to barrakuda Azorów i Morza Śródziemnego, z ciemnymi pręgami schodzącymi poniżej linii bocznej. Tworzy ławice od kilkudziesięciu do dwustu osobników, na Azorach od czerwca do października, a nad La Gabinière przez cały rok, i jest niegroźna: spokojny nurek podpłynie do niej blisko.

Barrakuda atlantycka: gdzie spotkać pod wodą?

Jak rozpoznać barrakudę atlantycką?

Barrakuda atlantycka ma wrzecionowate ciało i stożkowaty pysk, a średnio mierzy od 35 do 40 centymetrów. Największy osobnik zmierzony u wybrzeży Azorów miał 1,19 metra, a gatunek może osiągnąć 1,28 metra i od 8 do 10 kilogramów. Pysk ma żółtawy odcień, stąd jej angielska nazwa yellowmouth barracuda. Od Sphyraena sphyraena, drugiej europejskiej barrakudy, odróżniają ją dwa szczegóły: liczne ciemne pręgi poprzeczne schodzą poniżej linii bocznej, zwłaszcza w przedniej części boków, a przedpokrywa skrzelowa nie ma łusek.

Barrakuda atlantycka na zdjęciach

Barrakuda atlantycka z profilu, z głową po prawej, na tle glonów: długie, smukłe ciało, dwie wyraźnie oddzielone płetwy grzbietowe, ogon i płetwy z żółtozielonym odcieniem oraz gęsty rząd ciemnych pręg schodzących od grzbietu do połowy boków.
Barrakuda atlantycka z bliska, z głową zwróconą w lewo, w zielonej wodzie: długi, spiczasty pysk, wysunięta żuchwa, duże oko i srebrzyste ciało z ciemnymi pręgami w poprzek boków.
Duża ławica barrakud atlantyckich płynie w prawo nad skałami porośniętymi glonami: srebrzyste, długie i smukłe ciała, spiczaste pyski i liczne ciemne pręgi na bokach.

Jak żyje barrakuda atlantycka?

Żyje we wschodnim Atlantyku, na Azorach, Maderze, Wyspach Kanaryjskich i w Republice Zielonego Przylądka, a także w całym Morzu Śródziemnym, od Libanu i Izraela po Algierię, Korsykę, Sycylię, Adriatyk i Morze Egejskie. Odnotowano ją nawet u wybrzeży Kornwalii. Ławice trzymają się blisko powierzchni, do mniej więcej trzydziestu metrów, nad podwodnymi wzniesieniami i wzdłuż ścian omywanych przez prąd, a młode dorastają w zamkniętych zatokach o piaszczystym dnie. To aktywny drapieżnik, który sam albo w grupie goni zdobycz zrywami trwającymi od 8 do 40 sekund: przede wszystkim ostroboki (Trachurus picturatus), a potem bogi, wargacze pawie (Thalassoma pavo), morlesze, ryby latające, głowonogi i skorupiaki. Ławice liczą zwykle od 30 do 40 osobników, a latem nawet 200 ryb.

Gdzie i kiedy zobaczyć barrakudę atlantycką?

Na Azorach to letnia ryba podwodnych wzniesień. Na wyspie Santa Maria ławice krążą wokół wierzchołka Ambrósio od czerwca do października, a na Formigas i Dollabarat stoją w prądzie razem z karanksami białymi i seriolami od czerwca do października, czasem już w maju i jeszcze w listopadzie. Między Pico a Faial ławice są na Baixa do Sul, w prądzie, od czerwca do października, możliwe od kwietnia do listopada. Na ławicy Princess Alice stoją w prądzie nad plateau od czerwca do października, możliwe w maju i w listopadzie, a przy wysepkach Madalena pływają razem z bonito i belonami od czerwca do września, możliwe od kwietnia do października. W Morzu Śródziemnym, na La Gabinière w Port-Cros, nad ścianą stoi stała ławica około 200 osobników, widoczna przez cały rok, a najlepiej od czerwca do października.

Czy barrakuda atlantycka jest zagrożona?

Barrakuda atlantycka figuruje na czerwonej liście IUCN jako gatunek najmniejszej troski i nie jest groźna dla człowieka. Łowi się ją sieciami trójściennymi i niewodami plażowymi, a na Wyspach Kanaryjskich to ryba wędkarstwa sportowego: rekord na wędkę, 10,2 kilograma, padł na Lanzarote w 2007 roku. Pod wodą ławica nie ucieka przed nurkiem, który podpływa powoli, na jej wysokości, i nie płynie prosto na nią: pozwól jej krążyć w prądzie i nie spychaj jej w błękit.

Nasza rada

Podpływaj do ławicy powoli, na jej wysokości, i nie płyń prosto na nią: krąży w prądzie i pozwala się oglądać. Zostań w prądzie i nie spychaj jej w błękit, bo to w prądzie poluje i tam się trzyma. Najlepsza pora to lato, od czerwca do października, gdy ławice nad plateau Azorów są największe.

Autorzy zdjęć

Zdjęcia na wolnych licencjach, podpisane nazwiskiem autora; link prowadzi do źródła.